Βιβλιοκριτική από τον Πάνο Πιλάτο


Το «Kink Motel» δεν είναι ένα ερωτικό έργο, κι ας είναι διάχυτος ο ερωτισμός στις περισσότερες σελίδες του. Δεν είναι ένα πρόστυχο, ερεθιστικό, σεξουαλικό αφήγημα, κι ας βρίθουν πολλές παράγραφοί του από ενοχική λαγνεία, ακατανόμαστα βίτσια, ακραία φετιχιστικά δρώμενα. Δεν είναι μελέτη πάνω στους χώρους όπου διέρχονται άνθρωποι για βραχύβια ηδονή, κι ας αναδεικνύει σχεδόν σαν λεξικό της διαστροφής παρεκκλίσεις και απόκρυφες επιθυμίες διεξαγόμενες σε έναν οίκο-ναό της Αφροδίτης, υπό τη σκιά του Πάνα.

Το «Kink Motel» είναι ένα ημερολόγιο αθωότητας μέσα σε έναν κόσμο όπου παραφυλά το ένστικτο και η ανάγκη. Είναι ένα ταξίδι πάνω απ’ όλα Εσωτερικό, καθώς η ηρωίδα, ως επίκεντρο, φαντάζει να προσπαθεί να διατηρηθεί ακέραια στο μάτι του κυκλώνα, μα αντιλαμβάνεται κανείς ξεφυλλίζοντας τις περιπέτειές της, ότι στην πραγματικότητα μεταμορφώνεται, ή –ακόμα καλύτερα- μεταλλάσσεται σε μια βελτιωμένη εκδοχή της, που την οριοθετούν η επίγνωση και η πληρότητα. Δεν ξεχνά ποια είναι, μα αλλάζει. Κατακτά την ωριμότητα, κάνει τραχειοτομή στο βρόμικο λαρύγγι της μυστικής καθημερινότητας, και στέκεται στη νύχτα ως αδέκαστη πολεμίστρια που μυείται στην απαγορευμένη γνώση.

Έμεινα πολύ ευχαριστημένος από το πρώτο εγχείρημα της Έλενας, καθώς θαύμασα την δια του πνεύματός της και δια χειρός της λιτότητα του μέσου και την ολοκλήρωση σε όλα τα επίπεδα, κάτι που δείχνει ότι προφανώς υπήρξε προεργασία και πλάνο στη συγγραφή, κάτι που επικροτώ και θεωρώ απαραίτητο για όλους όσοι από μας ξεκινάμε να γράψουμε κάτι περισσότερο από ένα status στο Facebook. Και, στην τελική, χαρακτήρες σαν το αγόρι με τον αλφισμό και την κατάμαυρη συνοδό του, ή σαν το πλάσμα στη βροχή, ή σαν τον θεούλη ποδολάγνο νάνο που κάποτε βρίσκει μια καρδιά στο ύψος των προσδοκιών του, ή το συγκλονιστικό κεφάλαιο «Δάκρυα Και Αίμα», είναι ιδανικές αφορμές να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς, κάτι που η λογοτεχνία οφείλει να προκαλεί.

Πάνος Πιλάτος